@article {173, title = {Automatische meting van spreeksnelheid in gesproken Nederlands}, year = {2007}, publisher = {Nederlandse Vereniging voor Fonetische Wetenschappen}, address = {Utrecht, The Netherlands}, abstract = {

In het kader van een grootschalig project aan de UvA (What is Speaking Proficiency, ) hebben wij een methode ontwikkeld om objectief te meten hoe snel mensen spreken, hoeveel pauzes mensen laten vallen en hoe lang de pauzes duren. In deze voordracht gaan wij in op de methode om spreeksnelheid objectief te meten: een programma, geschreven in PRAAT, detecteert syllabes met behulp van informatie over intensiteit (dB) en stemhebbendheid van het spraaksignaal. Met dit programma is het mogelijk om spreeksnelheid te schatten zonder voorbewerking van het spraaksignaal, en zonder te hoeven transcriberen. Het programma is gevalideerd op twee verschillende corpora van gesproken Nederlands. Voor zover het mogelijk is het succes van het programma te vergelijken met bestaande methodes om spreeksnelheid te schatten, functioneert het programma goed en is het makkelijk te gebruiken omdat geen enkele voorbewerking van de spraakbestanden nodig is.

}, author = {Nivja de Jong and Ton Wempe} } @article {245, title = {Uitingen van dove en horende babies}, year = {2002}, publisher = {Nederlandse Vereniging voor Fonetische Wetenschappen}, address = {Utrecht, The Netherlands}, abstract = {

Een interessant, veelal verwaarloosd, onderwerp van onderzoek is de ontwikkeling van de klinkerruimte van dove en horende baby_s in de richting van de klinkerruimte van volwassenen. Het ligt voor de hand dat deze ontwikkelingen voor dove en horende kinderen verschillen.

Zoals bekend is het een probleem om zonder voorkennis over de identiteit van een klinker, consistent formanten te meten in uitingen met een hoge grondtoon. Wempe (2001) heeft echter een toonhoogte-gerelateerde analysemethode ontwikkeld, waarmee de spectrale omhullenden betrouwbaar bepaald kunnen worden. Hierdoor kunnen opnamen over de verschillende leeftijden van de kinderen vergeleken worden.

De Wempe-methode is toegepast op uitingen van 5 dove en 5 horende kinderen. Het audiomateriaal is in de thuissituatie opgenomen: maandelijks in de leeftijdsperiode van 5 tot 17 maanden, terwijl er ook nog een opname is gemaakt toen de kinderen 24 maanden oud waren (zie Dikkenberg-Pot \& Koopmans-van Beinum, 1997). Het gehoorverlies van de dove baby_s varieert van 93 tot meer dan 120 dB in het beste oor. In iedere opname is random een 10-minuten-sample gekozen, waarin 50 uitingen zijn geselecteerd. Het betreft dus een database van (5+5)x(13+1)x50 = 7000 uitingen.

In de uitingen worden segmenten van 25 ms geselecteerd die moeten voldoen aan twee criteria. Als eerste geldt dat het segment stemhebbend moet zijn en dat de F0 lager is dan 425 Hz. Ten tweede moet voldaan worden aan de eis dat de intensiteit tenminste 1 dB onder het maximum ligt (zodoende clipping in de opname vermijdend). Ongeveer 15\% van de uitingen uit de database voldoet niet aan deze criteria (de toonhoogte is hoger of de uiting is niet periodiek of grotendeels overstuurd).

Voor de kinderen worden spectrale representaties per opname berekend en bekeken op de veranderingen daarin. Deze spectrale representaties zijn op formanten gelijkende representaties, maar zijn bepaald door een principale componentenanalyses op spectrale omhullenden. Zowel groepsvergelijkingen als individuele veranderingen zullen worden gepresenteerd.

}, author = {Ton Wempe and Jeannette van der Stelt and Louis C.W. Pols} }