@article {414, title = {Segmentele en prosodische verbeteringen aan spraakgeneratie}, year = {2000}, publisher = {Nederlandse Vereniging voor Fonetische Wetenschappen}, address = {Nijmegen, The Netherlands}, abstract = {

Deze presentatie geeft een overzicht van mijn promotieonderzoek. Het doel van het onderzoek was om de segmentele en prosodische kwaliteit van spraaksynthese te verbeteren. Hiervoor zijn twee methoden van spraakgeneratie vergeleken: fraseconcatenatie en difoonsynthese. Fraseconcatenatie levert zeer natuurlijke spraak op wanneer rekening wordt gehouden met de gewenste prosodie en de context waarin de eenheden worden opgenomen. Het is echter niet zo flexibel. Difoonsynthese biedt maximale flexibiliteit maar laat qua natuurlijkheid nog wat te wensen over.

In het vervolg van dit onderzoek is gekeken naar twee problemen die de kwaliteit van difoonsynthese beinvloeden. Het eerste probleem is van segmentele aard en betreft het voorkomen van hoorbare discontinuiteiten op difoongrenzen. Er is een vergelijking gemaakt tussen scores van luisteraars en een aantal objectieve spectrale afstandsmaten, om een maat te vinden die hoorbare discontinuiteiten kan voorspellen. Het tweede probleem is prosodisch van aard en betreft het voorspellen van segmentele duren. Met een relatief klein corpus van 297 zinnen, is een nieuwe duurmodule ontwikkeld, die gebruik maakt van de sums-of-products aanpak van van Santen. De nieuwe module presteert iets beter dan de oude regel-gebaseerde module.

}, author = {Esther Klabbers} } @article {299, title = {Verbetering van difoonsynthese door het toevoegen van context-afhankelijke difonen}, year = {1999}, publisher = {Nederlandse Vereniging voor Fonetische Wetenschappen}, address = {Utrecht, The Netherlands}, abstract = {

Een bekend probleem bij difoonsynthese is het voorkomen van hoorbare discontinuiteiten op difoongrenzen. Formantsprongen op de overgangen suggereren dat het probleem wordt veroorzaakt door spectrale verschillen. In klinkers is het probleem het grootst. In een voorgaand experiment (Klabbers \& Veldhuis 1998) zijn de resultaten van een luisterexperiment gecorreleerd met een aantal spectrale afstandsmaten, om een objectieve afstandsmaat te vinden die het best de hoorbare discontinuiteiten voorspelt. De Kullback-Leibler afstandsmaat (KL), afkomstig uit de statistiek, kwam daarbij als beste uit de bus. Daarna is de difoondatabase uitgebreid met context-afhankelijke difonen. Om het aantal extra difonen te beperken is de KL-afstand gebruikt om difonen die spectraal dicht bij elkaar liggen te clusteren. Daardoor is het niet nodig om alle mogelijke difooncombinaties op te nemen maar kan worden volstaan met een kleinere set. Een tweede luisterexperiment heeft aangetoond dat het aantal hoorbare discontinuiteiten significant is verminderd.

}, author = {Esther Klabbers and Raymond Veldhuis} }